Stichting De Open Deur

• De Raad van State over homoseksuele vreemdelingen

  maandag 23 april 2012

  Op 18 april heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in de hogerberoepszaken van drie homoseksuele vluchtelingen uit Senegal, Oeganda en Sierra Leone vragen gesteld aan het Europese Hof van Justitie. Het gaat om een uitleg van de Europese Definitierichtlijn waarin de minimumnormen zijn opgenomen voor bescherming van vluchtelingen, waaraan de lidstaten rekening mee dienen te houden.

  Kennelijk is er bij de Raad van State twijfel ontstaan over de opvatting van de minister van Immigratie dat van vreemdelingen ‘terughoudendheid kan worden verwacht bij het geven van invulling’ aan hun homoseksualiteit.

  Volgens de minister hoeven ze daar niet publiekelijk voor uit te komen. De Raad van State vraagt zich af of iedere homoseksueel zijn geaardheid in het land van herkomst voor een ieder geheim moet houden om vervolging te voorkomen. Als dat niet zo is, hoe terughoudend zouden homo’s  zich moeten opstellen in vergelijking tot hetero’s? Kun je onderscheid maken tussen uitingen die het kerngebied van de gerichtheid betreffen en hoe stel je dat vast? En als strafbaarstelling en bedreiging met gevangenisstraf van homoseksuele activiteiten geen daad van vervolging is, onder welke omstandigheden is het dat wel? Interessante vragen van de Raad van State, waaruit blijkt dat niet automatisch wordt meegegaan in de opvattingen van de minister dat een homo maar in de kast moet blijven. Goed dat een van onze ‘huisadvocaten’, mr. H.M. Pot, vasthoudendheid heeft getoond, die bij de Raad van State tot vragen aan het Europese Hof heeft geleid.

   

  Cor Ofman

• Wie helpt?

  zaterdag 21 april 2012

  Een Afghaanse jongen van achttien. Als asielzoeker uitgeprocedeerd. Aan de straat overgelaten. Er loopt wel een procedure voor uitstel van vertrek (‘Art. 64’), maar die geeft geen recht op Rijksopvang. Hij heeft al drie keer een poging tot zelfdoding gedaan. Toen hij nog in een AZC verbleef kreeg hij een behandeling. Nu niet meer. Hij kan niet gedwongen worden uitgezet, want daar werkt de Afghaanse ambassade niet aan mee. Juist omdat er een procedure loopt zou je verwachten dat hij gedurende die tijd opvang zou krijgen. Nee dus. En als er geen sprake is van daadwerkelijke behandeling, dan is als uitkomst te verwachten: ‘geen behandeling, dus geen uitstel van vertrek’. Een vicieuze cirkel. De arts van de Kruispost neemt de situatie serieus en heeft aangedrongen op behandeling door Equator. Daar kan hij pas halverwege mei terecht vanwege de toegenomen stroom aan aanmeldingen. Wat zal er gebeuren in de tussentijd als hij geen hulp krijgt?

• Verwarring na ontslag uit vreemdelingenbewaring

  maandag 16 april 2012

  Regelmatig zitten bezoekers van de Open Deur in vreemdelingenbewaring. Soms voor een paar dagen. Vaker zes tot twaalf maanden. Niet vanwege een misdrijf, maar omdat ze bij een willekeurige controle geen geldig verblijfsdocument konden tonen. En als reden voor ontslag wordt vaak opgegeven: ‘op bevel van de rechter’ of ‘andere belangen prevaleren’. Dat staat ook altijd op het ontslagbewijs dat hun wordt uitgereikt. Omdat de ‘opheffing’ door de Koninklijke Marechaussee wordt getekend, komt de fax binnen bij het detentiecentrum en wordt een kopie ter hand gesteld van de vreemdeling. Het komt de laatste tijd nogal eens voor dat hij slechts één velletje meekrijgt in plaats van het drietal dat de fax bevat. De andere twee krijgt hij niet onder ogen of uitgereikt. Die behelzen het bevel om binnen een bepaalde tijd (24 uur tot 28 dagen) het Nederlandse grondgebied te verlaten en een inreisverbod voor de hele Europese Unie voor de duur van twee (of vijf) jaar. Het ontbreken van die stukken creëert verwarring bij de onwetende vreemdeling en de hulpverleners. Het verblijf van de ‘ongedocumenteerde’ wordt op dat moment ‘illegaal’ verklaard. Bij een volgende staandehouding kan een boete van € 3.800 worden opgelegd en nieuwe detentie. Omdat nogal wat uitgeprocedeerde asielzoekers en andere migranten niet uitgezet kunnen worden, worden ze weer aan de straat en de (kerkelijke) hulpverlening overgelaten tot het volgende incident. Op papier zijn ze met onbekende bestemming vertrokken. Als de overheid daar willens en wetens medewerking aan verleent, moet ze niet verbaasd opkijken als ze vervallen tot (kleine) criminaliteit. ‘Wie honger heeft, mag een brood stelen’, zei bisschop Muskens ooit. Gelukkig helpen de zusters van Moeder Teresa met warme maaltijden, maar die zullen op een gegeven moment de toeloop niet meer aankunnen. Er zullen meer plekken van barmhartigheid nodig zijn.

   

  Cor Ofman

Bekijk alle nieuwsberichten »